Door Hilary Harvey en Tom Van Dyck.
Samenwerken is voor iedereen een uitdaging in deze tijd. We zien tekenen van vermoeidheid en gevoelens van eenzaamheid door het gebrek aan face to face-interactie. De gevolgen ervan voor onze teams zijn nog niet helemaal te overzien.
Aan het begin van de Covid-crisis was het gemakkelijker om een sentiment van ‘we zitten hier gezamenlijk in’ op te roepen. Dit eerste gevoel van saamhorigheid is nu enigszins weggeëbd. Het duurt te lang.
Hoe realiseren we dan samenwerking en hoe zorgen we dat die zo blijft? Is er een manier om vertrouwen op te bouwen in de virtuele werkomgeving? Hoe kunnen we een omgeving creëren die partnership, gezamenlijke purpose en innovatie bevordert?
We praten met TPCL’s associate partner Hilary Harvey (UK) en managing partner Ton Van Dyck (België) over dit onderwerp. Ze delen met ons hun visie hoe samenwerking in het huidige klimaat kan werken en hoe we nieuwe wegen kunnen inslaan om ons grotere, collectieve potentieel aan te boren.
Samenwerking is een persoonlijke ervaring
Hilary en Tom zijn het erover eens: ook al hebben we systemen en software ingezet om onze teams te verbinden en samen te laten werken, het zijn onze relaties (persoonlijk, team en tussen organisaties) die onze samenwerking leven inblazen.
Samenwerken gaat niet alleen over samen werken. Het gaat erom hoe dit voelt. Het is het plezier dat je beleeft aan een proces waar jij aan bijdraagt en waar je op het relationele vlak iets voor terugkrijgt.
“Ik heb vaak gesprekken met klanten over hoe geïsoleerd ze zich voelen,” legt Hilary uit. “Ze weten dat ze onderdeel zijn van een systeem, maar ze voelen zich er alleen in staan. Daarnaast kan de combinatie van persoonlijke druk en een toenemende werklast te veel voor hen worden. Dat heeft een negatieve invloed op hun motivatie en energieniveau. Dit komt vooral omdat ze het gevoel van samenwerken missen.”
Een duurzaam gevoel van samenwerken
“De reacties op de eerste crisis was dat het leiders raakte, vooral de non-senior leiders die dichter bij de uitvoering zaten,” legt Hillary uit. “Ze realiseerden zich dat ze zich niet alleen op taken en activiteiten moesten richten, maar ook op relaties. Want het is een gegeven dat organisaties zich op taken richten, maar het is geen gegeven dat ze voor hun mensen zorgen.”
Investeren in de teamrelatie is nog steeds een essentiële prioriteit. De eerste schok van de crisis liet ons zien dat die behoefte er is. Maar daar kan alleen voldaan worden als we relaties altijd als een voorrecht blijven zien.
“Ik denk dat het belangrijker is dan het werk zelf,” vindt Hilary. “Mensen moeten het gevoel hebben dat ze deel uitmaken van een samenhang. Ze moeten het gevoel hebben dat ze samen aan iets werken dat groter is dan henzelf.”
Organisaties hebben maanden aan mechanismes gebouwd om samen te kunnen werken. De uitdaging is nu om de verbinding te maken met onze menselijkheid. Om met elkaar verbonden te zijn en de grotere menselijke vraagstukken die we om ons heen zien aan te pakken.
Samenwerking draait om menselijkheid
Om samenwerking te ervaren, moet je het gevoel hebben dat je erbij hoort. Deze pandemie is een gemeenschappelijk probleem met een ongekende, duidelijke behoefte om iedereen te betrekken. En er is ook een ongekende bewustwording van elkaars behoeften.
“Iedereen, wat je achtergrond of ras ook is, heeft ermee te maken op een of andere manier,” vertelt Tom. “Op het gebied van inclusie heb ik een situatie als deze, waarin we allemaal wereldwijd geraakt worden, nog nooit gezien. En ik denk dat het ons gevoel van menselijkheid heeft gewekt, of in ieder geval het potentieel heeft om dit gevoel te doen ontwaken.”
Organisaties hebben nu de mogelijkheid om van mens tot mens te werken, van peer tot peer. Dat is het gebied waar we verbinding nodig hebben. Dat is het niveau waar de meesten van ons het gebrek ervaren. Maar er zijn andere gerelateerde facetten die we ook aan kunnen pakken.
“De vraag die we echt stellen is, “Wat is de basismenselijkheid waar we meer van willen zien?” zegt Hilary. “Omdat het, of we nu praten over de toekomst van inclusie en diversiteit of over samenwerking, allemaal op hetzelfde neerkomt. Het draait allemaal om onze menselijkheid.”
Mogelijkheden om goed te doen zijn ondernemingskansen
Uit de COVID-crisis zijn enorme maatschappelijke behoeften voortgekomen. En kansen. Organisaties hebben nu de mogelijkheid de handen uit de mouwen te steken buiten hun traditionele werkterrein en echt verschil te maken in de totaal ontwrichte samenleving.
“Als je maatschappelijk verantwoord ondernemen serieus neemt, kun je meer doen dan een bejaardenhuis bezoeken of 1000 euro uitgeven aan een teamdag”, meent Tom. “Als je goed nadenkt over wat voor soort MVO-activiteiten je zou kunnen ontplooien, kun je een manier bedenken om mensen bij elkaar te houden, waarin je werkt naar een gemeenschappelijk doel met een duidelijk gevoel voor purpose.”
“Stel je voor dat bedrijven niet alleen rekening zouden houden met een MVO-onderdeel, maar sociale verantwoordelijkheid zouden integreren in de manier waarop ze zakendoen,” zegt Hilary. “Als ze dit proactief kunnen doen, hebben bedrijven meer kans op een goede reputatie en aantrekkingskracht op aankomende leiders.”
Er zijn dus bepaalde elementen waar we rekening mee moeten houden: gendergelijkheid, het welzijn van de medewerkers en de impact die we hebben op onze lokale en bredere omgeving via onze toeleveringsketen. Als we ons niet aan onze sociale contracten houden, komt het erop neer dat we onze beste mensen verliezen en dat we niet in staat zijn om onze bedrijven staande te houden of geld te verdienen. Maar als we onze blik ruimer richten, is het gemakkelijker om de samenwerking in stand te houden, omdat deze wordt gedreven door een gevoel van purpose.
“Maatschappelijke verantwoordelijkheid is een kans, zelfs als het ons afleidt van onze kernactiviteiten”, zegt Tom. “Maar als bedrijven slim zijn, denk ik dat er altijd een manier is waarop ze goed kunnen doen door middel van hun kerndoelstelling, wat de reden om zaken te doen was in de eerste plaats.”
Een gezamenlijke stroom van acties
Een manier waarop bedrijven inspeelden op maatschappelijke behoeften, is zoals de 23-jarige voetballer Marcus Rashford deed. Zijn campagne om de Britse regering te vragen om gratis schoolmaaltijden aan kinderen te verstrekken, ook tijdens schoolvakanties van een week, veranderde niet het besluit van het parlement, maar het zorgde wel voor actie van bedrijven.
“Het werd een stroom van positieve acties toen steeds meer bedrijven zich aanmeldden om gratis maaltijden aan te bieden”, zegt Hilary. “Het is een mooi voorbeeld van een van de kansen voor organisaties op dit moment. En het werd allemaal geleid door een jonge man die fundamentele menselijkheid liet zien.”
Er is een behoefte en een kans om isolement op maatschappelijk niveau aan te pakken, net als onderwijs en honger en armoede, zelfs in de eerste wereld. En er zijn problemen die nu in ons bereik liggen om te veranderen.
“Vergeet al het zakelijke taalgebruik en alle langetermijnvisieplannen voor 2030 en 2040”, zegt Tom. “Denk maar aan: wat hebben de mensen om me heen nodig? Hoe kan ik een verschil maken? Als we deze stappen vandaag op microniveau maken, zal er een verschuiving plaatsvinden. Zoals Obama zei: ‘Een verandering komt tot stand omdat gewone mensen buitengewone dingen doen.’”
We brengen het gevoel van samenwerking niet terug door alleen manieren te vinden om samen te werken. We moeten ons toegang verschaffen tot een diepte van de mensheid die bepaalt waar we naartoe werken. Dat, samen met onze hernieuwde investering in relaties, is wat ons zal inspireren tot buitengewone actie. Onze organisaties en teams zullen zich niet langer van elkaar afzonderen door omstandigheden. In plaats daarvan zullen ze naar elkaar toe trekken om situaties te veranderen.
Voor meer inzicht in organisatorische kansen in het huidige klimaat, lees dan het gesprek van Hilary en Tom over diversiteit en inclusie – het heden en de toekomst. Of stuur ons een bericht voor een vrijblijvend gesprek over hoe je ‘samenwerking’ kunt stimuleren.
